Waarom bij ons de telefoons in de tas gaan

Het is geen preek over schermtijd

Wij hebben geen mening over hoeveel een kind thuis op een scherm mag kijken. Dat is niet aan ons. Wat wij wel weten is wat er gebeurt met een groep van twaalf kinderen zodra er één telefoon op tafel ligt.

Er wordt gefilmd. Er wordt gekeken wie er gefilmd wordt. En vanaf dat moment maakt niemand meer iets waar hij een fout in durft te maken.

Wat er gebeurt zonder telefoons

In het eerste kwartier is het ongemakkelijk. Kinderen die gewend zijn hun handen ergens aan vast te houden weten even niet wat ze moeten doen. Dat gaat over, en daarna gebeurt er iets anders.

Ze gaan elkaar vragen stellen. Ze laten elkaar zien wat ze aan het maken zijn. En het belangrijkste: ze durven iets te verpesten, omdat er geen camera meeloopt die het vastlegt.

Dat is niet romantiek van onze kant, het is de reden waarom een sessie zonder telefoons rustiger verloopt dan een sessie met.

Ook de begeleiders

De regel geldt voor iedereen aan tafel, ook voor ons. Een begeleider die tussendoor op zijn telefoon kijkt geeft precies het signaal dat de regel niet echt is.

Wij hebben één toestel bij ons voor foto's en noodgevallen, en dat ligt bij de tas van de begeleider, niet in zijn hand.

Maar je wilt wel foto's

Natuurlijk. Daarom maken wij ze zelf. Halverwege en aan het eind maakt de begeleider een reeks foto's, en die krijg je binnen twee dagen toegestuurd.

In de praktijk zijn die foto's beter dan wat er anders was gemaakt: de kinderen poseren niet, want ze zijn met iets bezig.

Hoe wij het aankondigen

Wij zeggen het niet als verbod maar als spelregel, en wel meteen bij binnenkomst: de telefoons gaan in de tas, want dit is een no phone zone. Er staat een echt bordje bij. Kinderen vinden dat prachtig.

Voor ouders vermelden wij het vooraf in de bevestiging, zodat niemand verrast wordt. In vier jaar is er nog nooit iemand geweest die het een probleem vond.